Czym jest endometrial scratching

Endometrial scratching ( z ang.) to kontrolowany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w celu zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).


Stretching można wykonać w różny sposób. Zazwyczaj używa się do tego celu sterylnej i jednorazowej sondy (pipelli). Zabieg ten wykonywany jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest stosunkowo niska. Rzadziej procedurę wykonuje się histeroskopowo (tylko pod kontrolą lekarza).
Zabieg endometrial scratching ma kilka zasadniczych zalet. Wg badań zwiększa on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które cierpią na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się zarodka w macicy kobiety jest bowiem kluczowym momentem i prowadzi do dalszego prawidłowego rozwoju ciąży. Jest to również zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy jednak nie tylko od jakości zarodka, który podlega transferowi, ale także od indywidualnych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? To nic innego jak błona śluzowa macicy. Jest ona bardzo wrażliwa na hormony steroidowe, a w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega znacznym zmianom w różnych momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek znajdujących się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w czasie jajeczkowania, a w drugiej fazie cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które przeszły już menopauzę i stosują hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Panie nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po okresie pokwitania endometrium grubsze niż 12 mm może świadczyć nawet o rozwijającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa zbudowana jest z dwóch warstw: podstawowej oraz czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa podstawowa to “materiał zapasowy”, z którego na początku kolejnego cyklu odradza się warstwa czynnościowa.